આપણી અંગત ક્ષણોમાં હું તને
ક્યારેક કહી બેસું છું કે
તારી ત્વચા મને ગાર કરેલી ભોંય જેવી લાગે છે.
તું છંછેડાઈને, અળગી થઈને, મોં ફેરવી સુઈ જાય છે.
તું કડી પૂછતી નથી કે “ગાર કરેલી ભોંય”
પાછળ ભાવ કયો હોય છે
જૂના ઘરની એ ભોંયની ઠંડી મીઠી નિરાંતની વાત
હું પૂછ્યા વગર કહી શકતો નથી.
ક્યારેક એમ જ હું બોલી બેસું છું કે
તારા બંને હાથ મને કોઈ વટવૃક્ષના મૂળ જેવા લાગે છે.
તું પછી એ સંભાળવા રોકાતી નથી કે હું મને
એ વૃક્ષની છેલ્લી ટોચ લાગું છું.
તારા સંનિષ્ઠ પ્રયત્નો એક પુરૂષને સમજી જવાના
મારા પ્રયત્નો વ્યક્તિ તરીકે પ્રગટ થવાના
તારાં સપનાં સીધેસીધાં ગુલાબી રંગનાં
મારાં સપનાં સફેદ મિશ્રિત લાલ રંગનાં
તું કદી પૂછતી નથી
હું કહી શકતો નથી
અને આપણે જાતમાં ને જાતમાં
વિભાજિત થતા જઈએ છીએ.
–
નેહા
Note: I am moving to a new location http://www.nehajoshi.com in a few days